Dişmacununu ortasından değil, ucundan sık!

Evliliğimizin başında bunu söyleyen ben değil, Semih’ti:)
Semih ne kadar düzenli, dakik, tezcanlıysa, ben de onun tam tersiyim.
O, bütün eşyalarını eliyle henüz bırakmış gibi anında bulur. Ben ise aradığım şeyi kattiyen anında bulamam, onun yerine o an lazım olmayan birsürü ıvır zıvır geçer elime.
Mesela çocukları aşıya götüreceğiz, aşı kartları lazım. Tam evden çıkmadan önce, ararım onları (gideceğimiz süpriz ya:))!
Güzel kütüpanemizin güzel görünmeyen kısmında(yani benim), üst üste istiflenmiş yığının arasında ararım onları. Ya Baran’ınkini bulur, Aslan’ınki hala kayıptır. Ya da tam tersi olur.
Ve her seferinde, kadın şunları birarada tutsana derim kendi kendime! Ama her aşı dönüşü, sokuştururum yine biyere.
Ama Semih’e mesela askerliği ile ilgili önemsiz bi belge sorun (ki yıllar, yıllar, yıllar oldu yapalı), anında şak diye bi dosya açar ve dınk diye bulur. İşte her aradığını böyle bulur Semih. Çünkü her bişeyi muntazam, hep olması gerektiği yerdedir.
Gıptayla bakarım onun dergilerde gibi duran dolabının düzenine. Aynısını yaparım bazen, ama ancak bikaç gün keyfini çıkarabilirim sonra yine eski karman çorman haline dönüşür.
Haliyle dişmacununu ortasından vırç diye sıkan benim.
Şimdi bu kadar düzenli bi insan eline ortasından mıncıklanmış bi macun alırsa noolur, ne hisseder? Hiç de iyi hissetmez.
Peki aynı şekilde (yaw, düzenlinin karşıtı düzensiz insan, ama düzeniz kelimesi dağınıklığı, pasaklılığı çağırıştırıyor, ama kesinlikle öyle değilim, yani evim ve çocukların eşyası her zaman muntazam ve derli topludur, o yüzden ben kendime "rahat" ve "geniş" kelimelerini yakıştıracağım:)), "rahat" bi insan eline macunu alıp da içinden geldiği gibi, yıllarca alıştığı gibi sıkamazsa ne olur? Kasılır, mutsuz olur.
Biz de gerilmeyelim, birbirimizi germeyelim diye, ayrı dişmacunları kullanıyoruz.
Tezgahın solunda eziş büzüş duran benimki, sağda ve ilk alındığı günkü gibi duran ve sadece boydan kısalan ise Semih’inki.
Başta da söylediğim gibi, ben onun tam tersi, yani zıttıyım ya. Bundan doğan kullanım farklılığından dolayı, evimizdeki bazı eşyadan iki tane bulunur. İstediğimiz gibi rahat rahat kullanalım diye.
Şimdi burada aramızdaki farklılıkları yazsam, bu post uzar gider, bi türlü de bitemez. Hiç mi ortak yönümüz yok? Var, ama çok az. Fakat bizim için en önemlisi, birbirimizi olduğumuz gibi kabul edip, değiştirmeye çalışmamamız. Ve de alışkanlıklarımıza, zevklerimize, ilgi alanlarımıza karışmayıp, birbirimizi kısıtlamamamız.
Yani özetle kendine saygı duyulmasını istiyorsan, karşındakine de saygı duy. Kimsenin kendin gibi olmasını bekleme, hem kendin hayal kırıklığına uğrarsın, hem de uğratırsın:)
Şu ya da bu olacak demek yerine ortada buluşmak, alternatif bulmak her zaman en güzeli:)

(P.S.: Üstteki çizim Cindy Woods'a ait)